Bij Harald Hooghiemstra uit Den Haag zit de autoliefde heel diep. Hij werkt als verkoper bij een dealer, deed in z'n vrije tijd intensief aan karten en leefde zich uit in het offroad-rijden. Maar het hotsen en botsen buiten de gebaande wegen en het zonder vering rondrossen op de kartbaan had een minder gunstige uitwerking op z'n gestel. Op medisch advies besloot Harald te stoppen met het ruwe werk. Maar geen nood, een nieuwe en rustigere auto-hobby was snel gevonden: klassiekers. En het was voor hem ook helemaal niet moeilijk te bedenken welke klassieke auto zijn favoriet zou worden. De Ford Cortina Mk1 natuurlijk! Waarom? Omdat die, toen hij nog een klein jongetje was, zo'n belangrijke rol in z'n leven had gespeeld. Zijn vader had zo'n auto. Een tweedeurs exemplaar met 1200-motor. Bouwjaar 1966 - hetzelfde jaar waarin Harald geboren werd.

Kokende motor
Vader kocht de Cortina toen die anderhalf jaar oud was en het werd de eerste auto waarmee het gezin Hooghiemstra naar het buitenland op vakantie ging. En dan niet naar een nabijgelegen bestemming als België of Luxemburg. Nee, naar Zwitserland met z'n hooggebergte. Harald herinnert zich de expeditie nog als de dag van gisteren. Met de grote kofferbak volgeladen, vader, moeder en drie kinderen aan boord en 'n stokoude Alpenkreuzer aan de trekhaak, zette de Cortina vanuit Den Haag koers naar de vakantiebestemming. Al gauw zag het ernaar uit dat het jonge gezin niet ver zou komen, want er was nog maar vier kilometer op de teller bijgekomen toen pa de afgeladen Ford met kokende motor aan de kant van de weg moest zetten. En dit probleem zou de Hooghiem-stra's de hele reis blijven achtervolgen. Tot vader besloot de tweebladige ventilator door een exemplaar met vier schoepen te laten vervangen. Dat was een wijs besluit, want de Cortina zou het veel zwaarder krijgen dan hij zich bij vertrek had voorgesteld.

Luchtrooster als 'stuur'
In een ogenblik van onoplettendheid week de bestuurder namelijk van het van tevoren uitgestippelde traject af, waardoor de vakantiegangers uit de lage landen op de moeilijkste route terecht kwamen. Met als grootste verschrikking een pas zó steil, dat je er een auto die stil kwam te staan niet meer vooruit zou kunnen krijgen. Om het allemaal nog erger te maken, was de weg akelig smal en voerde zonder vangrails langs peilloos diepe afgronden. Maar voor de kleine Harald - net vier jaar jong - was het één groot avontuur. Het grootste deel van de reis stond hij achter-in, over de voorstoelen geleund, mee te kijken. En als hij voorin mocht zitten, 'reed' hij mee. Het ronde luchtrooster rechts op het dashboard was z'n stuur.
Hoe dan ook, de Alpen werden ten slotte bedwongen en het jonge gezin, de zwaar beproefde Cortina en de bedaagde vouwwagen kwamen uiteindelijk weer veilig thuis. Dat was ééns maar nooit weer, zou je misschien denken. Maar nee, de Hooghiemstra's lieten zich niet uit het veld slaan. De Engelse Ford zou het bergland van Zwitserland en Oosten-rijk nog drie keer doorkruisen. En misschien had z'n motor het zware karwei nog wel vaker aangekund. Maar toen hij zeven jaar oud was begon z'n koetswerk lelijk wormstekig te worden. Na een pauze onderweg richting Basel, ging Haralds oudste zusje bij het instappen letterlijk door de grond. Ze zakte door de bodem! De vakantiepret werd er niet door bedorven, maar voor de Cortina betekende 't het begin van het einde. Vader concludeerde dat hij z'n gezin met deze wagen niet langer veilig kon vervoeren ­ de auto moest naar de sloop. De broer van Haralds vader, automonteur, haalde er alle onderdelen die losgemaakt konden worden af en daarna brachten pa, oom en de kleine Harald het kale wrak weg. Het afscheid deed pijn.

Bijna in tranen
De Ford Cortina had diepe indruk gemaakt op de jonge Harald. En het is dan ook geen wonder dat hij, eenmaal oud genoeg om z'n rijbewijs te halen, met de gedachte speelde ooit nog eens zo'n automobiel uit z'n prille jeugdjaren aan te schaffen. Het zou nog ruim tien jaar duren voor het er daadwerkelijk van kwam.
Het was 1997 en Harald had het karten en offroad-rijden eraan moeten geven toen hij hoorde dat een collega een Cortina Mk1 gekocht had. Niet lang daarna kwam de eigenaar z'n trotse bezit laten zien. En 't werd Harald bijna te machtig. Die karakteristieke ronde achterlichten, opgesplitst in drie driehoekjes, die leuke kleine vleugeltjes, die typische Cortina-grille. De tranen sprongen hem zowat in de ogen. Daar staat een stuk van mijn jeugd, dacht hij. En dat stuk wilde hij terug hebben. Hij smeekte z'n collega haast om de auto aan hem over te doen, maar die prakkizeerde daar niet over. Goede raad leek duur. Maar een andere collega en vriend, Klaas Krijgsman, bracht uitkomst. In het blad van de Engelse Ford Club Nederland had hij gezien dat er in Rotterdam een Cortina te koop stond
- een exemplaar uit Tsjechië. Harald hapte meteen toe. Misschien wat té snel. Want onderweg van Rotterdam naar Den Haag kreeg hij te maken met 'n ernstig gebrek van z'n nieuwe aanwinst. Het interieur vulde zich met een zware benzinelucht en vriend Klaas en hij moesten de ramen open doen en zelfs hun hoofd naar buiten steken om niet door de kwalijke dampen bedwelmd te worden.

Skoda-onderdelen
En dat was nog maar het begin van de ellende. Want nadat ze de wagen naar de garage van oom hadden gebracht, bleek dat de Tsjechen bij het onderhoud van de ruim dertig jaar oude Ford nogal, eh... chauvinistisch te werk waren gegaan. De zekeringenkast, de carburateur en de dynamo bleken in de loop der jaren te zijn vervangen door exemplaren van... Skoda! Uitlaat, koppeling en remmen waren niks meer waard. En de originele startmotor had plaatsgemaakt voor een moderne die alleen maar gedemonteerd kon worden als de hele versnellingsbak onder de wagen vandaan ging.

'Tsjech' de deur uit
Intussen staat de 'Tsjech' nog altijd bij oom en is er voor zo'n drieduizend gulden aan - gelukkig goed verkrijgbare - nieuwe en tweedehands onderdelen in gegaan. "Ik houd me bezig met zijn hobby," zegt de gepensioneerde oom Ferrie als Harald, die zichzelf 'theoretisch technisch' noemt, voor de foto in een overall onder de auto duikt. Inmiddels is besloten dat de 'Tsjechische' Cortina straks de deur weer uit moet, al was het alleen maar omdat Harald in Den Haag niet aan genoeg betaalbare stallingsruimte kan komen. Bovendien is hij nu in het rijke bezit van nog twee - betere - Cortina's. De eerste daarvan kwam hij november vorig jaar tegen bij een onderdelenbeurs van de Engelse Ford Club Nederland; een Consul Cortina uit 1963. Harald vond hem meteen mooi, en... hij was te koop! Na afloop van de beurs bleek de wagen verdwenen, maar gelukkig was het telefoonnummer van de aanbieder genoteerd. Er volgde een afspraak, en in gezelschap van oom Ferrie werd uitgerukt naar het oosten des lands. Het was een buitenkansje, die Consul Cortina. Een exemplaar ingevoerd uit Zwitserland. Maar 40.000 kilometer op de teller en met het onderhoudsboekje erbij. Er was nooit aan gelast en grote delen stonden nog in de eerste lak. Maar de auto die nu Haralds onbetwiste favoriet is, moest nog komen.

Auto van vader
Op de kalender stond december 1998 en Harald had zich voorgenomen een tweedeurs Cortina aan te schaffen, net zo een als z'n vader had. Vriend Klaas Krijgsman wist dat ergens zo'n model te koop stond. Zij getweeën eropaf. Maar de onderhandelingen over de prijs liepen stuk. Dus: helaas pindakaas. Natuurlijk was dat geen reden om bij de pakken neer te zitten en al gauw werd er een nieuwe kandidaat gevonden; een wagen aangeboden in een klassiekerblad. Die Cortina bleek ook nog eens te stammen uit 1966 - hetzelfde jaar waarin de auto van Haralds vader werd gebouwd, en het geboortejaar van Harald zelf. Precies wat hij zocht. Het had nog wel wat voeten in de aarde voor de felbegeerde wagen naar Den Haag kon worden gereden.
Er waren namelijk meer Cortina-fans die belangstelling hadden en er was nóg iets: de verkoper stelde één duidelijke voorwaarde. Hij wilde niet dat z'n auto werd omgebouwd tot Lotus Cortina. Want daarmee worden historische races gereden en daarbij wil nog wel eens een klassieker voltooid verleden tijd worden. Maar Harald wist duidelijk te maken dat hij het beste met de 1200 voor had. En nu staat 'de auto van papa' netjes opgeborgen in een Haagse garagebox.

Brandstofprobleem
Z'n naam viel al een paar keer: Klaas Krijgsman, Cortina-vriend van Harald Hooghiemstra. Hij maakte Harald niet alleen attent op wagens die te koop stonden, hij heeft natuurlijk zelf ook een Cortina. Niet z'n eerste klassieker, trouwens. Vroeger reed hij een Porsche 911 op leeftijd, maar die heeft hij een aantal jaren geleden van de hand gedaan. Toen hij later toch weer een hobby-auto zocht, gooide hij het over 'n heel andere boeg. Geen sportwagen meer, maar een rustige gezinsautomobiel. Een Ford Cortina dus. Klaas wist zelfs een heel fraaie op de kop te tikken; een exemplaar uit 1965 met 1500-motor en alle opties, zelfs een stalen schuifdak en een trekhaak. Hij deed eerst dienst als directiewagen, maar kwam al gauw in de showroom terecht. Daar bleef hij tot 1995 staan. Dankzij z'n leven binnenshuis was hij nog helemaal in originele staat, en rijdt hij als nieuw. Maar toch hadden de jaren hun sporen wel nagelaten. Zo was de oorspronkelijk witte Cortina bijna geel geworden en aan één kant, waarschijnlijk de kant die in de zon had gestaan, waren de rubbers verteerd. Van onder de vloermatten kwamen kranten uit 1970 te voorschijn. Die waren nog goed te lezen. Met z'n z.g.a.n. klassieker kwam Klaas, op weg naar Frankrijk, bijna toch nog in de problemen. Eerst leek het of de Cortina akelig zuinig reed, want de wijzer van de brandstofmeter zakte maar heel langzaam. Maar opeens was de tank bijna leeg en moest er halsoverkop, maar wel heel bedaard rijdend, een benzinepomp worden opgezocht.
Als hij vrij heeft, gaat Klaas graag, zo-maar voor z'n plezier, een eind met de Cortina rijden. Daar kan hij dan de hele dag zoet mee zijn. "En je doet ook een ander een beetje plezier, door met zo'n auto te rijden", zegt hij. Dat vindt Harald ook wel: "Je krijgt vaak reacties van mensen die dan bijvoorbeeld zeggen dat ze hun eerste rijles in 'n Cortina kregen of dat hun opa er ook een had."
Nu Harald de 'auto van z'n vader' heeft gevonden, is er een nieuwe fase in z'n liefde voor de Cortina aangebroken. Zijn ideaal; een huis buiten de randstad met eronder een garage voor de tweedeurs en de Consul Cortina. Daarboven een hele etage ingericht met Cortina-spullen. Een klein museum dus. Of misschien zelfs een klein Cortina-heiligdom..?